|| further? ||

19.06.2008 :: 10:00 :: Komentuj (0)
Przez cały rok mój magiczny świat nauczył mnie uśmiechu. Prawdziwego szeptu i realnych opowiadań. Znalazłam w nim siebie bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, bez zasłon, bez masek, bez krążenia wokół słów. Ofiarował mi więcej niż wszystko, co do tej pory mnie spotkało. Zaczął kształtować we mnie spokój i nauczył, jak przetrwać kryzysy. I choć wiem, że dzielą mnie od niego tylko te miesiące, czas, który właściwie nie istnieje - bo jest niczym innym ponad martwym pojęciem - już pakując walizkę czuję skręcającą mnie tęsknotę. Za całością, innością, tym pędzącym bez tchu dniem. Za Tobą.

---

Ludzie zbyt łatwo przyzwyczajają się do miejsc, zbyt szybko traktują je na równi z przyjaciółmi. A ja przecież ściany w których ukształtował się we mnie ten maleńki człowiek często traktowałam jako jedynego powiernika. I choć wyrosłam, siedzi we mnie jeszcze to ciągle kształtujące się stworzenie. Ostatnie osiem lat, ostatnie osiem najważniejszych lat opuszczam po to, żeby wyzbyć się już wszelkich wspomnień i uzyskać więcej powietrza. Każdy ptak potrzebuje przecież przestrzeni, nawet, jeśli jest tylko szarym wróblem.