|| further? ||

02.08.2006 :: 11:29 :: Komentuj (5)
Nie, nic mi nie jest.

Ja poprostu nienawidzę, kiedy ktoś mnie okłamuje i nawet nie próbuje się z tym ukrywać. Nienawidzę, gdy ktoś patrzy mi w oczy i mówi, że jest dobrze, a potem wybiega na jedną z głównych ulic z krzykiem Jest cholernie źle!.

Jedyną pocieszającą rzeczą w tym ciągu samotnych dni spędzanych z długopisem i cichymi dźwiękami muzyki jest deszcz, który głośno stukał w mój parapet dzisiejszej nocy. Przez cały miesiąc spędzony prawie tylko w domu myślałam, że nawet on mnie opuścił, zapomniał, że znalazł sobie inne miejsce, inne ciekawsze zajęcie - wczoraj wrócił. Kocham deszcz, kocham noce, w których mogę po cichu wyjść z domu i patrzeć w ciemne niebo czując, jak wielkie krople spływają mi po twarzy.

// co do komentarzy i innego udzielania się na ownlog.com - teraz nie mam na to siły. Poczekajmy do września, albo dalej... Potrzebuję kontaktu z ludźmi, problem polega na tym, że oni nie potrzebują mnie, więc póki co nie znajduję w sobie zdolności do pisania Wam czegokolwiek, pozdrawiam.

24.08.2006 :: 10:24 :: Komentuj (3)
Ilekroć chodziliśmy razem, padał deszcz. Kiedy po raz pierwszy gęsty deszcz zaskoczył nas na ulicy, bałeś się, że zmoknę. Powiedziałam - bardzo lubię moknąć - moja ręka zaciążyła ci na ramieniu i odgadłeś, że mam głowę uniesioną do góry i że deszcz pada prosto na moje zamknięte oczy. Ująłeś mocniej moją bezwładną rękę i przez chwilę czułam, że to nie ja ciebie, ale że ty mnie prowadzisz, aż ostry kant krawężnika przypomniał nam, że ulice nie są tak proste, jak to sobie wyobrażają ludzie z otwartymi oczyma. Potknęłam się i gdybyś mnie nie przytrzymał, upadłabym. Pamiętam, że roześmiałam się ocierając mokrą twarz, pamiętam twój cichy śmiech.
Po kilkunastu minutach przystawałeś i zwracając ku mnie nieruchomą twarz pytałeś - czy nie jesteś aby trochę zmęczona? Zaprzeczałam gorąco, a ty, przyciągając mnie blisko do siebie, mówiłeś - kłamca, kłamca, przecież słyszę twój oddech, dyszysz jak pies, natychmiast wracaj do domu. I miałeś rację, że kłamałam, i miałeś rację mówiąc, że czas wracać do domu, na wygodny fotel, o którego poręcz można było oprzeć bolące plecy, nieruchomo oczekiwać, że oddech powróci. Zawsze, ilekroć chodziłam, było mi duszno, a jednak lubiłam chodzić na przekór bolącym plecom, poprzez deszcz i wiatr. Pamiętam twoją twarz uniesioną do góry, rękę w proroczym geście. Mówiłeś - będzie padać, na pewno będzie padać, zaciągnęło się, i chyba na długo.

31.08.2006 :: 09:51 :: Komentuj (2)
Tkwiąca we mnie perfekcjonistka nie pozwala na napisanie na blogu czegokolwiek - żyję w przekonaniu, że każda notatka powinna być przynajmniej trochę lepsza od poprzedniej. Za każdym razem, kiedy wpadnę na pomysł o czym pisać, dokładnie go analizuję, aż w końcu uznaję za beznadziejny. I tak zadowalam się urywkami wspomnień zapisanych w czarnym zeszycie spoczywającym na dnie brązowej szuflady; kawałkami starych, obcych już teraz wierszy układających się w przedziwną prozę pełną obaw.
Mojemu światu nie wystarcza już nawet półuśmiech, którym staram się kolorować swoją twarz przed każdym wyjściem z domu. Powinnam być chyba na tyle radosna, by doprowadzić samą siebie do wymiotów - nie potrafię, a szkoda, mogłabym uciec chociaż na chwilę od pytań i wiecznych zagadywań o to, jak spędzam wolne wieczory. Ludzi dziwi to, że można je spędzać w pojedynkę, zakrywając kocem oczy. Mnie też to nie bawi, też nie chcę zrozumieć, że inaczej się nie da.
Znów na marne.